บทความที่นำมาเสนอจากหนังสือเรื่อง Don't Sweat the Small Stuff แต่งโดย
Richard Carlson
ผู้แต่งเชื่อว่านิสัยเกิดจากการกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งครั้งแล้วครั้งเล่า
นิสัยเหล่านี้จะเกิดขึ้นเองตามสภาวะธรรมชาติและเกิดขึ้นบ่อยครั้งเสียจนเราไม่รู้สึกว่าเป็นสิ่งผิดปกติหรือเป็นสิ่งที่ต้องแก้ไข
แต่หารู้ไม่ว่านิสัยที่ไม่ดีของเราเหล่านี้จะเป็นตัวบั่นทอนพลังชีวิต
ทำให้เราหมดกำลังใจ และทำให้เราเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย ดังนั้น
ผู้แต่งจึงชี้ให้เห็นถึงนิสัยที่ไม่ดีและมิจฉาทิฏฐิที่ควรแก้ไข ดังนี้
1. ความคิดที่ว่าเมื่อประสบปัญหาต้องรีบแก้ไขทันที
ในช่วงที่ประสบปัญหาจิตใจจะวกวนสับสน เครียด อึดอัด มึนงง
เศร้าสลดหดหู่ไม่ควรที่จะขบคิดแก้ไขปัญหาใด ๆ เพราะยิ่งคิดยิ่งมึนงง
มองไม่เห็นทางออก หรือถ้าคิดออกความคิดที่ได้ก็ไม่เฉียบคม
วิธีแก้ หยุดคิด ทำใจให้สบาย ๆ ปล่อยวาง เมื่อจิตใจสงบจึงค่อยเริ่มแก้ไขปัญหา
แก้ไขปัญหาที่พอจะแก้ไขได้ก่อน
ปัญหาที่รุนแรงและเรื้อรังยากที่จะแก้ไขได้โดยทันที ก็ให้ค่อย ๆ
แก้ไขไปทีละเปลาะสองเปลาะ เมื่อปัญหาลดน้อยลงจะทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้น
ปัญหาที่ยากย่อมต้องใช้เวลา ความพยายาม ความอดทน และความต่อเนื่องเป็นธรรมดา
จงยอมรับความเป็นจริงทั้งหมดที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าเรา
คิดถึงเหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดที่อาจจะเกิดขึ้น(Worst case scenario)
แล้วทำใจยอมรับให้ได้ เมื่อนั้นจิตใจจะสงบ
และในความเป็นจริงมันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่เราคิดไว้ก็ได้
จะทำให้เรายิ่งมีกำลังใจที่จะขบคิดแก้ไขปัญหาต่อไป
2. หงุดหงิดรำคาญใจ ทุกสิ่งทุกอย่างขัดหูขัดตาไปหมด ไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย
บุคคลที่มีความคิดประเภทนี้จะมีจิตใจคับแคบ ไม่รู้จักให้อภัยผู้อื่น
เอาตนเองเป็นที่ตั้ง ชี้ถูกชี้ผิดอยู่ตลอดเวลา
นิดหนึ่งก็ไม่ได้นิดหนึ่งก็ไม่ยอม จิตใจร้อนรุ่ม หาความสุขไม่ได้
ไม่มีใครอยากเข้าใกล้หรืออยากทำงานด้วย มีศัตรูเต็มไปหมด
สุขภาพเสื่อมโทรมโรคภัยรุมเร้าเพราะมีความเครียดอยู่ตลอดเวลา
วิธีแก้รู้จักปล่อยวางเสียบ้าง ในโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
ไม่มีใครสามารถทำตามใจเราได้ทุกอย่าง
ทำอะไรก็ตามให้อยู่ในระดับกลาง ๆ พอดี ๆ ไม่ต้องสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง
พูดจาให้นุ่มนวลอ่อนหวาน สบาย ๆ ไม่ต้องเอาเป็นเอาตาย
เอาจริงเอาจังไปเสียทุกเรื่อง
3. บ้างาน คิดว่าตนเองมีงานล้นมือ
ทุกอย่างมีแต่ความรีบเร่งจนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง
คนที่รีบเร่งทำงานหลาย ๆ อย่างแต่ทำไม่เสร็จซักอย่าง งานส่วนใหญ่มักจะไม่มีสาระ
ไม่สำคัญ ไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้นเพราะการรีบเร่งทำงานอยู่ตลอดเวลาจิตจะไม่ว่าง
กิริยาจะร้อนรน ขาดสติสัมปชัญญะ
ขาดความระมัดระวังทำให้ไม่รู้ตัวว่าตนกำลังทำสิ่งที่ไร้สาระอยู่
เมื่อพลังงานส่วนใหญ่สูญเสียไปกับการทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
งานที่ออกมาก็ไม่มีประสิทธิภาพ
เมื่อโดนตำหนิก็เกิดความเครียดทำให้ต้องรีบสร้างผลงานมากขึ้นเพื่อชดเชยความผิด
แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งผิด วนเวียนเป็นวงจรอุบาทว์ไม่มีที่สิ้นสุด
วิธีแก้เลือกทำในสิ่งที่สอดคล้องกับเป้าหมายในชีวิตถามตนเองว่าสิ่งที่กำลังทำ
กำลังพูด และกำลังคิดอยู่นี้จะทำให้เรามีความสุขขึ้น เป็นคนดีมากขึ้น
มีสติปัญญามากขึ้น และมีเงินทองมากขึ้นหรือไม่ ถ้าไม่ก็ให้ตัดทิ้งเสียเช่น
การนินทาว่าร้ายเจ้านาย เป็นต้น ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพราะสิ่งต่าง ๆ
ที่ทำในปัจจุบันจะส่งผลไปยังอนาคตอย่างแน่นอน ให้บอกตนเองเสมอว่า
ในโลกนี้มีงานต่าง ๆ อีกมากมายทำเท่าไรก็ทำไม่หมดหรอก
ทำแต่สิ่งที่สำคัญเท่านั้นก็พอ ให้ตระหนักถึงสัจธรรมที่ว่า
ถึงแม้ว่าเราจะจากโลกนี้ไป โลกมันก็ยังคงดำเนินต่อไปได้โดยไม่ต้องมีตัวเรา
อย่าสำคัญตัวเองมากนัก หยุดทำงานทุกอย่าง นั่งสงบนิ่งดูลมหายใจ (อาณาปาณสติ)
สัก 15 นาที เจริญมรณานุสติโดยการคิดว่าถ้าจะต้องตายในอีก 7 วันข้างหน้า
เราอยากทำสิ่งใดมากที่สุด
(แต่วิธีนี้ไม่เหมาะกับบุคคลที่เป็นโทสะจริตเพราะมีมรณานุสติเป็นอารมณ์อยู่แล้ว)
4. คิดเอาตนเองเป็นใหญ่และคิดอาฆาตแค้นพยาบาทคนอยู่ตลอดเวลา
ความคิดนี้เป็นความคิดในแง่ลบ (Negative thinking) ซึ่งเป็นตัวบั่นทอนพลังชีวิต
ทำให้เราเป็นคนย้ำคิดย้ำทำและเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายโดยที่เราไม่รู้ตัว การกระทำ
คำพูดและแววตาจะแสดงออกมาด้วยความก้าวร้าวรุนแรง
วิธีแก้ให้ระมัดระวังความคิดในแง่ลบ
เมื่อมีความคิดเหล่านี้โผล่ขึ้นมาเองไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องคิดต่อ
ให้เปลี่ยนเรื่องคิดทันที
ให้หันมาคิดในแง่บวกแทนซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เกิดเองตามธรรมชาติจะต้องสร้างขึ้นมา
ทำใจยอมรับว่ามนุษย์ทุกคนเกิดมาพร้อมกับความคิดที่เป็นอกุศลเช่น ความอิจฉาริษยา
ความอาฆาตพยาบาท ความมีอัตตาตัวตน และความยึดมั่นถือมั่น เป็นต้น
ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้รวมทั้งตัวเราเอง ทุกคนเท่าเทียมกันหมด
เราจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะไปตัดสินผู้อื่นว่าถูกหรือผิด
หากเรายอมรับความเป็นจริงในข้อนี้ได้
เราจะรู้จักให้อภัยผู้อื่นและให้อภัยตัวเอง รู้จักสำรวมคำพูดและการกระทำมากขึ้น
พยายามประคับประคองความคิดที่ดีให้อยู่นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
5. คิดดูถูกผู้อื่น และชี้ถูกชี้ผิดอยู่ตลอดเวลา
ความคิดเหล่านี้จะทำให้เรามีจิตใจคับแคบ ไม่มีเมตตาต่อผู้อื่น
มีความเครียดเป็นอาจิณ วิธีแก้เอาใจเขามาใส่ใจเรา เลิกเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง
หัดเข้าใจความคิดและอารมณ์ของผู้อื่นว่าทำไมเขาถึงพูดหรือทำเช่นนั้น
และถ้าเราอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเขา เราอาจจะทำแบบเดียวกับเขาก็ได้ เป็นต้น
ยอมรับว่าในโลกนี้ไม่มีใครที่คิดเหมือนกับเรา ดังนั้น
การมีความคิดที่ขัดแย้งกันย่อมเป็นเรื่องธรรมดา
ไม่มีใครถูกใครผิดหัดฟังมากกว่าพูด สักแต่รู้สักแต่เห็น
รับรู้ทุกอย่างแต่อย่าคิดต่อ
ไม่ต้องหาเหตุหาผลไปซะทุกเรื่องพิจารณาอารมณ์ของตนเองว่าในขณะนี้เราสุข ทุกข์
หรือเฉย ๆ เพื่อหยุดความคิดซึ่งป็นบ่อเกิดแห่งอัตตาตัวกูของกู
6. คิดเอาชนะผู้อื่น
การโต้เถียงเอาชนะผู้อื่นเพียงเพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่เราคิดนั้นถูกต้องเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานโดยใช้เหตุ
และยังเป็นการสร้างศัตรูโดยที่เราไม่รู้ตัว
วิธีแก้พูดเท่าที่จำเป็นพูดแต่สิ่งที่สร้างสรรค์และเป็นประโยชน์
รู้จักปล่อยวางเสียบ้าง หัดฟังมากกว่าพูด และเอาใจเขามาใส่ใจเรา
พยายามประคับประคองจิตใจให้ผ่องใสอยู่เสมอ
หลีกเลี่ยงการโต้เถียงให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
7. คิดทวงบุญคุณจากผู้อื่น
การทวงบุญคุณจะทำให้จิตใจคับแคบ เต็มไปด้วยความอึดอัด ไม่พอใจ ลังเลสงสัย
จิตใจสกปรกขุ่นมัวเพราะเป็นการทำดีเพื่อหวังผลตอบแทน
วิธีแก้ ช่วยเหลือโดยไม่ต้องคำนึงถึงผู้ให้ในที่นี้คือตัวเรานั่นเอง
ควรให้เพราะอยากช่วยเหลือไม่ต้องมีตัวเขาเราท่าน
ช่วยเหลือโดยไม่ต้องคำนึงถึงผู้รับ
คนไหนพอช่วยได้ให้ช่วยไปเลยไม่ต้องจำกัดว่าช่วยเพราะเป็นญาติเรา
หรือช่วยเพราะเขาทำดีกับเรา เป็นต้น ช่วยแล้วหันหลังกลับ ไม่หวังผลตอบแทน
8. คิดกังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง
การคิดวิตกกังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงจะทำให้จิตใจว้าวุ่น สับสน
เต็มไปด้วยความหวาดกลัว จิตใจล่องลอยไม่อยู่กับปัจจุบัน
วิธีแก้ รู้เนื้อรู้ตัวว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ ทำแล้วเกิดผลอะไร
ทำวันนี้ให้ดีที่สุด คิดโกรธเกลียดหมั่นไส้ผู้อื่น ความโกรธ เกลียด รำคาญ
และไม่ชอบหน้าบุคคลที่เคยทำให้เราเจ็บช้ำน้ำใจเป็นนิสัยที่เกิดได้กับมนุษย์ทุกคน
แต่เมื่อมีความคิดเหล่านี้ผุดขึ้นในจิตใจเราควรระมัดระวังไม่ให้แสดงออกมาทางสีหน้า
แววตา น้ำเสียง และการกระทำ นอกจากนั้น เราควรมองบุคคลเหล่านั้นในแง่บวกเช่น
คนที่ตำหนิติเตียนเรานั้นอาจจะกำลังสอนให้เรารู้จักทำงานให้เป็นระเบียบมากขึ้น
หรือคนนินทาว่าร้ายเรานั้นอาจจะกำลังสอนให้เรารู้จักวางตัว พูดเท่าที่จำเป็น
เพราะเขารู้เรื่องของเราหมดจึงเอาไปคุยกันจนสนุกปาก เป็นต้น
9. คิดน้อยใจในโชคชะตาของตนเอง
การคิดน้อยใจในชะตากรรมของตัวเองเช่น เกิดมายากจน รูปร่างไม่ดี หน้าตาไม่สวย
เรียนหนังสือไม่เก่ง หรือทำอะไรก็สู้เขาไม่ได้ เป็นต้น
การคิดเช่นนี้นอกจากจะเป็นการบั่นทอนกำลังใจตัวเองแล้วยังทำให้ชีวิตจมปลักไม่ก้าวหน้าไปไหน
เพราะมัวแต่ย้ำคิดย้ำทำแต่สิ่งเดิม ๆ
วิธีแก้ จงพอใจในสิ่งที่ตนมี และอย่าคิดเปรียบเทียบกับคนอื่น
ระลึกและจดจำในสิ่งดี ๆ ที่เราได้รับจากคนรอบข้าง
รู้จักและยอมรับตนเองทั้งจุดเด่นและจุดด้อย
พัฒนาและใช้จุดเด่นของเราให้เป็นประโยชน์และปรับปรุงจุดด้อยหรือหาสิ่งอื่นมาทดแทน
เรียนรู้จากประสบการณ์ต่าง ๆ ในชีวิต
ลืมอดีตที่ขมขื่นเพื่อทำปัจจุบันให้ดีที่สุด คิดในแง่บวก
และพยายามประคับประคองจิตใจให้ผ่องใสอยู่ตลอดเวลา
10. นิสัยมองโลกในแง่ร้ายและคิดว่ามนุษย์ทุกคนล้วนเห็นแก่ตัว
การคิดเช่นนี้จะยิ่งเป็นการตอกย้ำความคิดในแง่ลบให้มากขึ้นเป็นทวีคูณ
มองความจริงไม่ตรงตามความเป็นจริง ปัญหาเล็ก ๆ
ก็ตีโพยตีพายจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต จิตใจคับแคบ
หาความสุขไม่ได้เพราะจะคอยจับผิดผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา
วิธีแก้คิดถึงประสบการณ์ดี ๆ ที่เราได้รับจากคนรอบข้างเช่น
คิดถึงบุคคลที่มีบุญคุณหรือมีน้ำใจกับเรา เป็นต้นพยายามมองโลกในแง่บวก
อย่าปล่อยให้จิตมันคิดเอง
11. คิดว่าโลกนี้มีแต่ปัญหาเต็มไปหมด แก้เท่าไรก็ไม่หมดเสียที
การคิดเช่นนี้นอกจากจะไม่ช่วยแก้ปัญหาแล้วรังแต่จะเป็นตัวบ่อนทำลายกำลังใจของเราเองเสียอีก
วิธีแก้ ให้มองปัญหาเสมือนด่านทดสอบความอดทน ตัวฝึกฝนทักษะในการแก้ปัญหา
และเป็นแหล่งปัญญาที่หาไม่ได้จากในหนังสือ
มองปัญหาในแง่บวกว่ามันอาจจะเป็นสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้าก่อนที่ความหายนะจะเกิดขึ้นก็ได้
ปัญหาทำให้เราเห็นข้อบกพร่องที่เราอาจจะมองข้ามไป
มองปัญหาเป็นเรื่องธรรมชาติที่มนุษย์ทุกคนต้องประสบ อันไหนพอแก้ได้ก็ทำไปก่อน
คิดในแง่บวกและตั้งจิตว่าจะประคับประคองจิตใจให้ผ่องใสอยู่ตลอดเวลา
12. คิดว่าเราเก่งกว่าผู้อื่น ฉลาดกว่าผู้อื่น หรือร่ำรวยกว่าผู้อื่น
ความคิดเช่นนี้จะส่งผลให้พฤติกรรมที่แสดงออกมาเต็มไปด้วยความหยิ่งยะโสโอหัง
อวดดี ถือตัว มองผู้อื่นด้วยสายตาดูถูกดูแคลน วาจาจะรุนแรงและสามหาว
บุคคลรอบข้างจะรังเกียจ หมั่นไส้ และอิจฉาริษยา
ซึ่งเป็นการสร้างศัตรูโดยไม่รู้ตัว
วิธีแก้ ระมัดระวังคำพูด ความคิด และการกระทำ
ต้องมีสติรู้เนื้อรู้ตัวอยู่ตลอดเวลา หัดมองตัวเอง เลิกเปรียบเทียบกับผู้อื่น
อยากวิพากษ์วิจารณ์คนอื่น
13. การด่าทอ เหน็บแนม ประชดประชัน และวิพากษ์วิจารณ์
เป็นอกุศลวาจาที่สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้กับผู้อื่น
ซึ่งเป็นการสร้างศัตรูโดยไม่ได้ตั้งใจ นอกจากนั้น
ความคิดเหล่านี้ยังเป็นที่มาของความโกรธ ความเกลียด
และความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจมนุษย์อีกด้วย
วิธีแก้ คิดก่อนพูดและไม่ต้องพูดทุกอย่างที่เราคิด
ถ้าพูดแล้วไม่สร้างสรรค์นิ่งเสียจะดีกว่า เอาใจเขามาใส่ใจเรา
ในโลกนี้ไม่มีใครชอบถูกวิพากษ์วิจารณ์แม้แต่ตัวเราเอง
วันอังคารที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2552
30 วิธีให้ช่วยตัวเองมีความสุข เอ๊ะยังไงมาดู
จะใส่เสื้อสีอะไร เดินห้างไหน มือถือรุ่นไหนอินเทรนด์
แฟนเราชอบกินอะไร ร้านไหนกำลังเซลล์ ฟิล์มสะสมอะไร
น้าเขยเบคแฮมชื่ออะไร แถวสยามร้านไหนกางเกงสวย..."
วัยรุ่นตอบคำถามเหล่านี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที...
งั้นเอาใหม่
"จังหวัดอะไรไม่มีกระเทียมกิน"
โห... เด็กๆ เลยเพ่จังหวัดกระบี่ไง
"กระบี่ไร้เทียมทาน"
เหอๆ
หมดกัน...
ถามแบบนี้มีแต่จะโดนเด็กด่า
งั้นถามง่ายๆก็แล้วกันว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
เงียบ..
เงียบครับทั่น
80% ของวัยรุ่นมักอึ้งกิมกี่กับคำถามนี้
บางคนแม้ตอบได้ก็จะมีคำว่า
"มั้ง"
ตามท้ายในเชิงไม่แน่ใจ
ปวดกบาลเลยครับ
ถ้าคำถามนี้ตอบไม่ได้
ไอด้านบนก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
คำถามง่ายๆ แต่ตอบยากโคตรๆ
ไม่ว่าจะโดนคนอื่นถาม
หรือถามตัวเอง
เป็นเรื่องที่น่ากลัวกว่าไข้หวัดมรณะซะอีก
หากเรามีชีวิตโดยที่ไม่รู้ว่าเป้าหมายของการหายใจไปวันๆคืออะไร
น่าแปลกที่วัยรุ่นเกือบทุกคนมักจะมีอาการรำคาญ
หากชวนคุยประเด็นนี้
เด็กเปรตจำนวนไม่น้อยให้เหตุผลว่า
ยังเด็กไปเกินกว่าที่จะคิด...
เอาล่ะ
เรามาเฝ้าดูวิวัฒนาการของเด็กเปรตกลุ่มนี้กัน
คล้ายๆ ดิสคัฟเวอร์รี่แชนแนล
ที่มีการฝังชิบลงบนตัวปลาวาฬ
เพื่อติดตามวงจรชีวิตมัน
และต่อไปนี้จะเป็นรายงานชิ้นสำคัญ
เราได้ทำการฝังชิปชนิดหนึ่งหลังต่อม
"อันจ๊ะอันตรุย"
ในตัวเด็กเปรตกลุ่มตัวอย่าง
บอกไว้ก่อนว่า
ชิปชนิดนี้ค่อนข้างหายากมาก
ในวงการวิทยาศาสตร์
จึงนิยมเรียกมันว่า
"ชิปหาย"
เด็กเปรตกลุ่มนี้จบ ม.3 แล้ว
ยังไม่ร้ว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร
จึงตัดสินใจที่จะ...
ก.เรียนต่อ ม.ปลาย เพราะแม่บังคับ
ข.เรียนอาชีวะ เพราะ หญิงเยอะ/หนุ่มตรึม
ได้แต่งตัวเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าความจำเป็น
ไม่รู้จะรีบแก่ไปทำไม
ในกรณีที่เลือกข้อ ข. เด็กเปรต ก็จะได้เพลิดเพลินกับการ
นอนซิ่งมอเตอร์ไซค์ ย้ำเลยว่านอน
เพราะต้องแนบตัวบนเบาะแบนๆ
แล้วขี่แบบนอนๆ
ออกแนวสองจิตสองใจ
อยากนอนเล่นผสมอยากซิ่งรถ
ถือเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
หาชมได้ตามท้องถนน
ที่สำคัญ ส่นใหญ่มักจะหูตึง
ท่อไอเสียจึงต้องเสียงดังมาก
เดี๋ยวจะไม่รู้ว่ารถตัวเองติดเครื่องอยู่
ว่างจากการซิ่งรถก็จะรวมตัวกันออกกำลังกาย
พร้อมแสดงพลังสามัคคี
ด้วยการยกพวกตีกัน
ดูเผินๆ
เหมือนรักการต่อสู้
แต่น่าแปลกที่ มักทำท่าจะเป็นจะตาย
เมื่อจับได้ใบแดงตอนเกณฑ์ทหาร
ส่วนฝ่ายหญิงออกแนวแก่ก่อนวัย
แต่งหน้าจัด
แต่งตัวเปรี้ยวไม่มีเหตุผล
พยายามดีไซน์ลุคให้ดูเกินอายุ 25
ในขณะที่คนในวัยเกิน 25 จริงๆ
ก็จะพยายามทำทุกอย่างให้ตัวเองดูไม่เกิน 20
เฮ้อ..
ก่อนจะจี๊ดสมองมากไปกว่านี้
ตัดสลับมาทางข้อ ก. บ้าง
เด็กเปรตกลุ่มเดิมก็จะจบ ม.6 มาแบบงงๆ
พร้อมที่จะสร้างภาระในระดับมหภาค
แต่การตัดสินใจจะอยู่บนพื้นฐานที่ว่า...
ก.พยายามดูหนังสือ เตรียมเอนท์หมอ/วิศวะ
เพราะเดี๋ยวแม่จะอายเพื่อนข้างบ้าน
ข.พยายามเตรียมเอนท์อย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
พ่ออยากให้เป็นผู้พิพากษา
สงสัยเตรียมก่อคดีตอนแก่แล้วกะให้ลูกเคลียร์
และที่ชัวร์ๆ ไม่ว่าจะเลือก ก. หรือ ข.
เด็กคนนี้ต้องเข้าลัทธิกวดวิชาซะก่อน
เพราะ 6 ปีในระดับมัธยมหมดไปกับการ
เดินห้าง มีแฟน โดดเรียน เล่นเกม
เลยต้องยกให้ใครสักคน
สมมติว่าชื่อ "ติวเตอร์"
มาช่วยบอกอีกครั้งว่า 6 ปีที่เอ็งเรียนมาน่ะ
มันเป็นอย่างนี้นะเฟ้ย
เรียนลัดได้ภายในเวลา 3 เดือน
อันนี้เป็นความร่วมมือกับครูที่ รร.
โดยการสอนแบบเบื่อๆ ไปวันๆ
แล้วค่อยไปนั่งเบียดๆกัน
ตาม รร.กวดวิชา
อู๊วว.. ขยันแถมมีเทรนด์
หรือ ค.เอนท์ไม่ติดซะงั้น
ไม่เป็นไร หากบ้านรวย
เราให้สิทธิ์ในการฉลาดน้อย
เลือกเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนที่ชอบๆ
แล้วแต่รสนิยม หลักเกณฑ์ในการเลือกคณะง่ายๆ
โดยการดูว่าเพื่อนหรือแฟนเลือกคณะไหนก็ตามนั้น
หรือดูว่าแม่อยากให้เรียนอะไร
อันนี้เป็นการศึกษาแนวบุพการีเควสต์ คุณแม่ขอร้อง...
เอาละ สมมติว่าเรียนจบแล้วกัน
ส่วนที่เรียนไม่จบ
ละไว้ในฐานที่เข้าใจ
แล้วเราก็จะได้บัณฑิตที่ยังไม่รู้อยู่ดีว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
แต่ตัดคำว่า
"โตขึ้น" ออกไป
เพราะคราวนี้น่ะโตแล้ว
ถึงเวลาของการหางานทำแบบฟรีสไตล์
แล้วแต่เส้นสายของพ่อแม่
พอได้งานแล้วก็ทำงานไปวันๆ
มาสาย งีบหลับ โทรศัพท์ กลับก่อน
แหงล่ะ
ก็ไม่ได้อยากทำสักเท่าไร
ตอกบัตรแล้วก็นั่งเอาหัวตากแอร์รอเวลาเลิกงาน
ชีวิตทื่อๆ ไม่มีสีสัน ไร้ฝัน ไร้เป้าหมาย
จากเด็กเปรต กลายเป็นผู้หใญ่สมองกลวงในเวลาต่อมา
แล้วผู้ใหญ่สมองกลวงกลุ่มนี้แหละ...
กำลังจะผลิต เด็กเปรต รุ่นใหม่ๆ
โอ๊วว... น่าภูมิใจสุดๆ
วงจรอุบาทว์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงเพราะเราตอบไม่ได้ว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
ในทางกลับกัน
เด็กหลายคนไม่มี
"ชิปหาย"
ฝังไว้หลังต่อมอะไรทั้งสิ้น
เพราะวัยรุ่นที่มีฝันชัดเจนจะค่อนข้างดื้อ
ยากต่อการฝังชิปที่ว่านี้
ดื้อที่จะเลือกเรียนในสิ่งที่เขารัก
ดื้อที่จะขวนขวาญหาความรู้ในสิ่งที่เขาชอบ
ดื้อแถมบ้าบิ่นหากเจออุปสรรคขวางฝัน
เราจะเห็นความผิดปกติจากเด็กดื้อเหล่านี้
เขาจะขยันผิดปกติ
ฝึกซ้อมผิดปกติ
ตั้งใจผิดปกติ
มุ่งมั่นผิดปกติ
เมื่อโตขึ้นเขาทำงานอย่างที่เขาตั้งใจ
ก็เลยเจริญเร็วกว่าปกติ
เงินเดือนเยอะกว่าปกติ
ประสบความสำเร็จกว่าปกติ
มีความสุขกว่าปกติ
ภราดร ศรีชาพันธุ์
ไทเกอร์ วู้ดส์
ทักษิน ชินวัตร
ธงชัย แมคอินไตย์
บิล เกตส์
เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์
หมอพรทิพย์ โรจนสุนันท์
เดวิด เบคแฮม
อัลเบร์ต ไอน์สไตน์
และ
อีกมากมาย..
นี่เป็นรายชื่อบุคคลธรรมดาๆ กลุ่มหนึ่ง
แตกต่างจากคนอื่นๆนิดหน่อย
เพราะตอนที่พวกเขาเป็นวัยรุ่น
ทุกคนตอบได้อย่างฉะฉานว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
ถึงผู้ใหญ่สมองกลวงบางคนที่นับถือ
ดูแลบุตรหลานของคุณด้วยสายตาและหัวใจของเขา
อย่าบังคับเด็กให้เป็นในสิ่งที่เขาไม่อยากเป็น
เกิดเด็กย้อนว่าทำไมไม่ไปเรียนซะเอง
เดี๋ยวจะอึ้งกันเปล่าๆ
อย่าเอาลูกตัวเองไปเปรียบกับชาวบ้าน
เพราะนั่นเป็นการอบรมที่แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์
อย่าเอาฝันของตัวเอง โดยเฉพาะฝันที่ตัวเองทำไม่สำเร็จ
ไปโยนโครมลงกับลูก
คน..ไม่ใช่กระสือ ไม่จำเป็นต้องสืบเชื้อสายทายาทอสูร
ถึงเด็กเปรตบางคน
สำรวจตามเนื้อตัวดูซิว่ามี
"ชิปหาย"
ฝังอยู่รึเปล่า
ถ้าเจอ
ให้ใจเย็นๆ
แก้เคล็ดโดยการท่องคาถา
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร" 3 จบ
แล้วรีบตอบให้ได้
เมื่อแน่ใจแล้วว่าฝันนั้นถูกครรลองครองธรรม
อย่าสิ..
อย่าเพิ่งเล่าให้แฟนฟัง
เพราะคนออกตังค์ค่าเล่าเรียนคือพ่อแม่
อธิบายความตั้งใจของเราด้วยสายตาที่มุ่งมั่น
พนันกันได้
ผู้ใหญ่ (ที่สมองไม่กลวง)
จะรับฟัง
แล้วพร้อมสนับสนุนเมื่อมีฝันเป็นของตนเอง
และก็อย่าเรื่อยเปื่อย
กรุณาตั้งใจ
แล้วไปตามทางที่เธอย่อม..รู้ดี
"ชิปหาย"
ที่เกาะติดตามเนื้อตัวจะหลุดหายไปเองแหละ
เมื่อได้อ่านแล้วหลายคน
คงจะพอตาสว่างขึ้นมาได้บ้าง
จบและ
จากนี้ไปก็ขอให้ทุกคนโชคดี
แล้วกันนะ
ระวังชิปหายด้วยล่ะ
Credit : บทความนี้ จากหนังสือ เน็คแนว by น้าเน็ค เกตุย์เสพสวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา คับ
แฟนเราชอบกินอะไร ร้านไหนกำลังเซลล์ ฟิล์มสะสมอะไร
น้าเขยเบคแฮมชื่ออะไร แถวสยามร้านไหนกางเกงสวย..."
วัยรุ่นตอบคำถามเหล่านี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที...
งั้นเอาใหม่
"จังหวัดอะไรไม่มีกระเทียมกิน"
โห... เด็กๆ เลยเพ่จังหวัดกระบี่ไง
"กระบี่ไร้เทียมทาน"
เหอๆ
หมดกัน...
ถามแบบนี้มีแต่จะโดนเด็กด่า
งั้นถามง่ายๆก็แล้วกันว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
เงียบ..
เงียบครับทั่น
80% ของวัยรุ่นมักอึ้งกิมกี่กับคำถามนี้
บางคนแม้ตอบได้ก็จะมีคำว่า
"มั้ง"
ตามท้ายในเชิงไม่แน่ใจ
ปวดกบาลเลยครับ
ถ้าคำถามนี้ตอบไม่ได้
ไอด้านบนก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
คำถามง่ายๆ แต่ตอบยากโคตรๆ
ไม่ว่าจะโดนคนอื่นถาม
หรือถามตัวเอง
เป็นเรื่องที่น่ากลัวกว่าไข้หวัดมรณะซะอีก
หากเรามีชีวิตโดยที่ไม่รู้ว่าเป้าหมายของการหายใจไปวันๆคืออะไร
น่าแปลกที่วัยรุ่นเกือบทุกคนมักจะมีอาการรำคาญ
หากชวนคุยประเด็นนี้
เด็กเปรตจำนวนไม่น้อยให้เหตุผลว่า
ยังเด็กไปเกินกว่าที่จะคิด...
เอาล่ะ
เรามาเฝ้าดูวิวัฒนาการของเด็กเปรตกลุ่มนี้กัน
คล้ายๆ ดิสคัฟเวอร์รี่แชนแนล
ที่มีการฝังชิบลงบนตัวปลาวาฬ
เพื่อติดตามวงจรชีวิตมัน
และต่อไปนี้จะเป็นรายงานชิ้นสำคัญ
เราได้ทำการฝังชิปชนิดหนึ่งหลังต่อม
"อันจ๊ะอันตรุย"
ในตัวเด็กเปรตกลุ่มตัวอย่าง
บอกไว้ก่อนว่า
ชิปชนิดนี้ค่อนข้างหายากมาก
ในวงการวิทยาศาสตร์
จึงนิยมเรียกมันว่า
"ชิปหาย"
เด็กเปรตกลุ่มนี้จบ ม.3 แล้ว
ยังไม่ร้ว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร
จึงตัดสินใจที่จะ...
ก.เรียนต่อ ม.ปลาย เพราะแม่บังคับ
ข.เรียนอาชีวะ เพราะ หญิงเยอะ/หนุ่มตรึม
ได้แต่งตัวเป็นผู้ใหญ่เร็วกว่าความจำเป็น
ไม่รู้จะรีบแก่ไปทำไม
ในกรณีที่เลือกข้อ ข. เด็กเปรต ก็จะได้เพลิดเพลินกับการ
นอนซิ่งมอเตอร์ไซค์ ย้ำเลยว่านอน
เพราะต้องแนบตัวบนเบาะแบนๆ
แล้วขี่แบบนอนๆ
ออกแนวสองจิตสองใจ
อยากนอนเล่นผสมอยากซิ่งรถ
ถือเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
หาชมได้ตามท้องถนน
ที่สำคัญ ส่นใหญ่มักจะหูตึง
ท่อไอเสียจึงต้องเสียงดังมาก
เดี๋ยวจะไม่รู้ว่ารถตัวเองติดเครื่องอยู่
ว่างจากการซิ่งรถก็จะรวมตัวกันออกกำลังกาย
พร้อมแสดงพลังสามัคคี
ด้วยการยกพวกตีกัน
ดูเผินๆ
เหมือนรักการต่อสู้
แต่น่าแปลกที่ มักทำท่าจะเป็นจะตาย
เมื่อจับได้ใบแดงตอนเกณฑ์ทหาร
ส่วนฝ่ายหญิงออกแนวแก่ก่อนวัย
แต่งหน้าจัด
แต่งตัวเปรี้ยวไม่มีเหตุผล
พยายามดีไซน์ลุคให้ดูเกินอายุ 25
ในขณะที่คนในวัยเกิน 25 จริงๆ
ก็จะพยายามทำทุกอย่างให้ตัวเองดูไม่เกิน 20
เฮ้อ..
ก่อนจะจี๊ดสมองมากไปกว่านี้
ตัดสลับมาทางข้อ ก. บ้าง
เด็กเปรตกลุ่มเดิมก็จะจบ ม.6 มาแบบงงๆ
พร้อมที่จะสร้างภาระในระดับมหภาค
แต่การตัดสินใจจะอยู่บนพื้นฐานที่ว่า...
ก.พยายามดูหนังสือ เตรียมเอนท์หมอ/วิศวะ
เพราะเดี๋ยวแม่จะอายเพื่อนข้างบ้าน
ข.พยายามเตรียมเอนท์อย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
พ่ออยากให้เป็นผู้พิพากษา
สงสัยเตรียมก่อคดีตอนแก่แล้วกะให้ลูกเคลียร์
และที่ชัวร์ๆ ไม่ว่าจะเลือก ก. หรือ ข.
เด็กคนนี้ต้องเข้าลัทธิกวดวิชาซะก่อน
เพราะ 6 ปีในระดับมัธยมหมดไปกับการ
เดินห้าง มีแฟน โดดเรียน เล่นเกม
เลยต้องยกให้ใครสักคน
สมมติว่าชื่อ "ติวเตอร์"
มาช่วยบอกอีกครั้งว่า 6 ปีที่เอ็งเรียนมาน่ะ
มันเป็นอย่างนี้นะเฟ้ย
เรียนลัดได้ภายในเวลา 3 เดือน
อันนี้เป็นความร่วมมือกับครูที่ รร.
โดยการสอนแบบเบื่อๆ ไปวันๆ
แล้วค่อยไปนั่งเบียดๆกัน
ตาม รร.กวดวิชา
อู๊วว.. ขยันแถมมีเทรนด์
หรือ ค.เอนท์ไม่ติดซะงั้น
ไม่เป็นไร หากบ้านรวย
เราให้สิทธิ์ในการฉลาดน้อย
เลือกเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนที่ชอบๆ
แล้วแต่รสนิยม หลักเกณฑ์ในการเลือกคณะง่ายๆ
โดยการดูว่าเพื่อนหรือแฟนเลือกคณะไหนก็ตามนั้น
หรือดูว่าแม่อยากให้เรียนอะไร
อันนี้เป็นการศึกษาแนวบุพการีเควสต์ คุณแม่ขอร้อง...
เอาละ สมมติว่าเรียนจบแล้วกัน
ส่วนที่เรียนไม่จบ
ละไว้ในฐานที่เข้าใจ
แล้วเราก็จะได้บัณฑิตที่ยังไม่รู้อยู่ดีว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
แต่ตัดคำว่า
"โตขึ้น" ออกไป
เพราะคราวนี้น่ะโตแล้ว
ถึงเวลาของการหางานทำแบบฟรีสไตล์
แล้วแต่เส้นสายของพ่อแม่
พอได้งานแล้วก็ทำงานไปวันๆ
มาสาย งีบหลับ โทรศัพท์ กลับก่อน
แหงล่ะ
ก็ไม่ได้อยากทำสักเท่าไร
ตอกบัตรแล้วก็นั่งเอาหัวตากแอร์รอเวลาเลิกงาน
ชีวิตทื่อๆ ไม่มีสีสัน ไร้ฝัน ไร้เป้าหมาย
จากเด็กเปรต กลายเป็นผู้หใญ่สมองกลวงในเวลาต่อมา
แล้วผู้ใหญ่สมองกลวงกลุ่มนี้แหละ...
กำลังจะผลิต เด็กเปรต รุ่นใหม่ๆ
โอ๊วว... น่าภูมิใจสุดๆ
วงจรอุบาทว์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงเพราะเราตอบไม่ได้ว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
ในทางกลับกัน
เด็กหลายคนไม่มี
"ชิปหาย"
ฝังไว้หลังต่อมอะไรทั้งสิ้น
เพราะวัยรุ่นที่มีฝันชัดเจนจะค่อนข้างดื้อ
ยากต่อการฝังชิปที่ว่านี้
ดื้อที่จะเลือกเรียนในสิ่งที่เขารัก
ดื้อที่จะขวนขวาญหาความรู้ในสิ่งที่เขาชอบ
ดื้อแถมบ้าบิ่นหากเจออุปสรรคขวางฝัน
เราจะเห็นความผิดปกติจากเด็กดื้อเหล่านี้
เขาจะขยันผิดปกติ
ฝึกซ้อมผิดปกติ
ตั้งใจผิดปกติ
มุ่งมั่นผิดปกติ
เมื่อโตขึ้นเขาทำงานอย่างที่เขาตั้งใจ
ก็เลยเจริญเร็วกว่าปกติ
เงินเดือนเยอะกว่าปกติ
ประสบความสำเร็จกว่าปกติ
มีความสุขกว่าปกติ
ภราดร ศรีชาพันธุ์
ไทเกอร์ วู้ดส์
ทักษิน ชินวัตร
ธงชัย แมคอินไตย์
บิล เกตส์
เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์
หมอพรทิพย์ โรจนสุนันท์
เดวิด เบคแฮม
อัลเบร์ต ไอน์สไตน์
และ
อีกมากมาย..
นี่เป็นรายชื่อบุคคลธรรมดาๆ กลุ่มหนึ่ง
แตกต่างจากคนอื่นๆนิดหน่อย
เพราะตอนที่พวกเขาเป็นวัยรุ่น
ทุกคนตอบได้อย่างฉะฉานว่า
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"
ถึงผู้ใหญ่สมองกลวงบางคนที่นับถือ
ดูแลบุตรหลานของคุณด้วยสายตาและหัวใจของเขา
อย่าบังคับเด็กให้เป็นในสิ่งที่เขาไม่อยากเป็น
เกิดเด็กย้อนว่าทำไมไม่ไปเรียนซะเอง
เดี๋ยวจะอึ้งกันเปล่าๆ
อย่าเอาลูกตัวเองไปเปรียบกับชาวบ้าน
เพราะนั่นเป็นการอบรมที่แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์
อย่าเอาฝันของตัวเอง โดยเฉพาะฝันที่ตัวเองทำไม่สำเร็จ
ไปโยนโครมลงกับลูก
คน..ไม่ใช่กระสือ ไม่จำเป็นต้องสืบเชื้อสายทายาทอสูร
ถึงเด็กเปรตบางคน
สำรวจตามเนื้อตัวดูซิว่ามี
"ชิปหาย"
ฝังอยู่รึเปล่า
ถ้าเจอ
ให้ใจเย็นๆ
แก้เคล็ดโดยการท่องคาถา
"โตขึ้นอยากเป็นอะไร" 3 จบ
แล้วรีบตอบให้ได้
เมื่อแน่ใจแล้วว่าฝันนั้นถูกครรลองครองธรรม
อย่าสิ..
อย่าเพิ่งเล่าให้แฟนฟัง
เพราะคนออกตังค์ค่าเล่าเรียนคือพ่อแม่
อธิบายความตั้งใจของเราด้วยสายตาที่มุ่งมั่น
พนันกันได้
ผู้ใหญ่ (ที่สมองไม่กลวง)
จะรับฟัง
แล้วพร้อมสนับสนุนเมื่อมีฝันเป็นของตนเอง
และก็อย่าเรื่อยเปื่อย
กรุณาตั้งใจ
แล้วไปตามทางที่เธอย่อม..รู้ดี
"ชิปหาย"
ที่เกาะติดตามเนื้อตัวจะหลุดหายไปเองแหละ
เมื่อได้อ่านแล้วหลายคน
คงจะพอตาสว่างขึ้นมาได้บ้าง
จบและ
จากนี้ไปก็ขอให้ทุกคนโชคดี
แล้วกันนะ
ระวังชิปหายด้วยล่ะ
Credit : บทความนี้ จากหนังสือ เน็คแนว by น้าเน็ค เกตุย์เสพสวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา คับ
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)